خانه / فیلم / کوتاه به بهانه دیدن پاپیون ۲۰۱۷

کوتاه به بهانه دیدن پاپیون ۲۰۱۷

همیشه این عادت را داشته‌ام که اگر آهنگی را بشنوم بگردم دنبال اجراهای دیگر آن توسط دیگران. همه را گوش کنم و بهترینش را انتخاب کنم. در مورد فیلم هم هر چند وقت یک بار شاهد بازسازی فیلم‌هایی هستیم که سال‌ها قبل ساخته شده‌اند و بعد از سال‌ها با شکل و شمایل تازه، امکانات سخت افزاری بهتر، گاهی نزدیک به نسخه قبلی و گاهی تنها با رعایت خط اصلی داستان بازسازی می‌شود.

مایکل نویر کارگردان آمریکایی پس از گذشت بیش از چهار دهه سراغ بازسازی فیلم پاپیون رفته. پاپیون با کارگردانی شافنر و بازی مک کویین و  داستین هافمن فیلمی ست که نقدهای بسیاری در موردش نوشته شده و هر سینما دوستی آن را دیده، دیالوگ‌هایش بارها در کانال‌های تلگرامی به اشتراک گذاشته شده، موسیقی متنش را همه شنیده‌اند و سکانس پایانی‌اش بارها و بارها و بارها دیده شده است. بازسازی یک کار هنری موفق همیشه با چالش‌هایی روبرو بوده که مهم‌ترین آن مقایسه شدن با نسخه‌ی موفق قبلی است. در این موارد کسی که فیلم قبلی را دیده باشد بدون شک با پیش زمینه‌ی ذهنی که از فیلم قبلی دارد به تماشای فیلم می‌نشیند. و منتقدان همیشه در صحنه! هم بسیار سخت گیرانه‌تر فیلم را زیر ذره بین قرار می‌دهند تنها به این بهانه که این فیلم نسخه دیگری هم دارد.

 پاپیون شافنر بدون مقدمه چینی‌های مرسوم فیلم‌های امریکایی شروع می‌شود و به یک باره در متن داستان قرار می‌گیریم. اما پاپیون مایکل نویر مانند بیشتر فیلم‌های هالیوودی و بر اساس یک سری فرمول تکراری ساخته شده است. مقدمه چینی برای نشان دادن یک اتفاق، قراردان صحنه‌های اروتیک، یک پایان کاملا مشخص، سکانس خنثی پس از نقطه اوج آخر و…. . فیلم نویر جلوه‌های ویژه بهتری نسبت به نسخه قدیمی‌تر دارد و درگیری‌ها، تعقیب و گریزها و…. طبیعی‌تر و به واقعیت نزدیک‌ترند. اما فیلم شافنر فیلم عمیق تریست، فضاسازی بهتری دارد و بیشتر و بهتر تنهایی و درد و رنج‌های پاپیون را نشان می‌دهد. نسخه قدیمی موسیقی بهتری دارد و نسخه جدید زرق و برق بیشتر. بازی‌های فیلم قدیمی بهتر است و فیلم جدید ریتم تندتری دارد.

 

شاید بازسازی یک کار موفق یک معامله دو سر باخت باشد، یک چالش بزرگ که هر کسی از عهده آن بر نیاید. شاید به اعتقاد خیلی‌ها وقتی
کار موفقی ساخته شده دیگر نباید سراغ آن کار رفت (مثل ترجمه شاملو از شازده کوچولو) و شاید، باید جدا از همه‌ی این حرف‌ها نشست و فیلم را به دید همیشه و همه جا، همه چیز به سلیقه بر می‌گردد و من پاپیون مک‌کویین و هافمن را ترجیح می‌دهم.

نویسنده: جمیاد



لینک کوتاه این نوشته:

درباره ی BoBo

BoBo
به دنبال علایقتون حرکت کنید، همین.

مطلب پیشنهادی

به بهانه تماشای مجدد فیلم “جان مالکویچ بودن”

تصور کنید کسی باشد که هرآنچه شما می بینید از درون چشم شما ببیند. حالا …

۵ دیدگاه

  1. میشه یه فیلم زمستونی معرفی کنین ؟ یه چیزی که توی سرما امید میده …و توی خود فیلم هم همینطوره …یعنی سرده و برف میاد ولی امید داره توی صحنه هاش ….

  2. سلام عجب سایت باحالی زدید،تبریک میگم.👍👍

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

4 × 1 =