خانه / فیلم / درخت گلابی، یک اودیسه عاشقانه

درخت گلابی، یک اودیسه عاشقانه

یک اودیسه عاشقانه

راستش چند سالی می‌شود که فیلم‌های خوب و به یاد ماندنی زیادی ساخته نشده و یا حداقل مورد قبول من نبوده‌اند و من این روزها بیشتر ترجیح می‌دهم به جای دیدن فیلم‌های جدید، فیلم‌های خوبی که بارها دیده‌ام را چندین بار دیگر هم ببینم؛ فارست گامپ، درخت زندگی، لئون، زندگی شگفت انگیز امیلی پولن، پاپیون، خواب زمستانی، اسب تورین، درخت گلابی….. هر یک از این فیلم‌ها به نحوی استادانه توانسته‌اند دنیای فوق‌العاده‌ای را ترسیم کنند. دنیایی به یاد ماندنی که پس از بارها دیدن باز هم به دل می‌نشینند.

درخت گلابی، ساخته داریوش مهرجوئی، فیلمی راوی محور است. راوی بر همه داستان و زاویه‌های آن اشراف دارد و دنیای کودکی، عوالم درونی و احساسات و حتی توهمات محمود (با بازی همایون ارشادی) را به خوبی برای ما آشکار می‌کند، گویی تصاویر و پلان‌ها هیچ اهمیتی ندارند. انگار یک نمایش‌نامه‌ی رادیویی است و اگر فیلم را با چشمان بسته، فقط گوش کنید، چیز زیادی از داستان را از دست نمی‌دهید.

در واقع تصاویر بیشتر نقش یک توضیح داخل پرانتز را دارند. این صداست که نقش اصلی ماجراست. درواقع این فیلم را باید شنید.
هر کسی که این فیلم را دیده باشد، موسیقی متن عالی و صدای گرم و گیرای همایون ارشادی (به عنوان راوی) را فراموش نخواهد کرد.
درخت گلابی، یک اودیسه‌ی به تمام معناست، یک سفر معنوی، سفری به دوران شیرین کودکی و عشق ابدی میم و همراه شدن با سکوت پر از راز و رمز درخت گلابی و تلاشی فیلسوفانه و حتی عارفانه برای پیدا کردن راز این سکوت مرگ بار.

درخت گلابی باغ دماوند سکوت کرده، و پس از سال‌ها باروری و شکوفایی امسال میوه نداده، درختی که با خاطرات شیرین و تلخ محمود پیوند خورده، انگار درخت گلابی و محمود یکی شده‌اند ، درخت گلابی خود محمود است، محمود هم مدت هاست که نتوانسه چیزی بنویسد و پس از سال‌ها به باغ دماوند آمده تا دور از هیاهوی شهر اثر جاودانه‌ و شاید آخرین کارش را تمام کند.
اما سکوت درخت گلابی، از همه جای باغ دماوند به گوش می‌رسد و محمود را به اجبار به سفری نوستالژیک می‌برد.

درخت گلابی مهرجویی داستانی آشنا دارد. داستان آشنای عشق و جدایی، نوستالژی روزهای خوب گذشته، یک سفر معنوی، شاعرانه‌ای بر پرده سینما
درخت گلابی از آن دسته فیلم‌هایی ست که هرگز تکراری نمی‌شوند، از آنهایی که می شود بارها آن را دید، از آن دسته فیلم‌هایی است که چون از دل برآمده پس بر دل هم می‌نشیند و هر بار بیننده را در دنیای بی نهایت گرم و صمیمی‌اش غرق می‌کند.
درخت گلابی بر اساس نوشته‌ای از خانم گلی ترقی ساخته شده و بخش زیادی از فضای گرم و صمیمی و قابل لمس این فیلم به خاطر توانایی گلی ترقی در نویسندگی است. کسانی که کارهای او را خوانده باشند بدون شک مجذوب فضای بی‌نظیر داستان‌های او شده‌اند. موسیقی این فیلم به یاد ماندیست، ساده و شیرین و زیبا، قطعه‌ای انتخابی به نام Mad rush از Philip Glass.

درخت گلابی را باید شنید، بارها و بارها ……..

کوتاه، به بهانه ی دیدن دوباره درخت گلابی، جمیاد. مرداد ۹۷

نوشته بالا اثر دوست عزیزمون “جمیاد” درباره فیلم “درخت گلابی” است. تابحال بارها اصرار کرده‌ایم تا رسما یکی از نویسندگان وب‌سایت شود ولی هنوز موفق نشده‌ایم تا رضایتش را جلب کنیم. به امید جلب رضایت ایشان! یه روز خوب میاد …



لینک کوتاه این نوشته:

درباره ی BoBo

BoBo
به دنبال علایقتون حرکت کنید، همین.

مطلب پیشنهادی

به بهانه تماشای مجدد فیلم “جان مالکویچ بودن”

تصور کنید کسی باشد که هرآنچه شما می بینید از درون چشم شما ببیند. حالا …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

هفده − دوازده =